sadece bahar

birazcık nefes almak istiyorum. içimde tarifi imkansız bir sıkıntı,boğuluyorum.

adeta sıradanlığın sınırında herşey,idareten yaşadığını, hayatının pamuk ipliğine bağlı ve en ufak bir şeyde yıkılıverecek gibi durmasını yadırgıyor insan.bu yazıyı yazarken bile olması gerektiği gibi olması için bu kadar duraksıyorum,kendine özgü olmayı hergeçen gün biraz daha kaybediyoruz,artık hiçbirimizin depresyonlarının, mutluluklarının diğerinden bir farkı yok.hatta artık farklı olmanın bile bir farkı yok.hepimiz bir kalıptan çıkmış gibiyiz.