Sensiz kalan ama hâlâ senin için atan kalbimin yaşadıklarını bir bilsen... Kalbim sende kaldı ama şimdi sensiz kalbimi ve sensizliği anılar tamamlıyor. Canevimde öyle bir duygu var ki; sensiz kaldığım günden beri beni esir alıyor.
Öyle bir duygu ki bu; aklı, mantığı yeniyor. Gün oluyor yataklara düşürüyor. Güldürse de, ah ağlatsa da kalp her an seni düşünüyor. Önünde tuzak olsa da basıyor, yasak da olsa sığmıyor taşıyor gönül. Sevgili uzak olsa da kendini aşıyor, sevince her şeye yürekten bakıyor gönül. Yangında körüklüyor, yağmurda sürüklüyor, sonunda hep üzüyor. Tüm bu hallerin adına aşk deniyor!
Seni bana bu kadar bağlayan ne? Ya da beni kalbine böyle prangalayan... Gerçekten anlamıyorum, cevabını bulamıyorum. Sanki duygularımı kalbine mıhladın bir daha sökmemek üzere!
Sana duyduğum müebbet sevgime çok değil bir parça değer vermek yerine, bu sevginin bencilliğinden olsa gerek beni bir acı bir sevgi halkalarından oluşan sevda zincirlerine vurarak, bir ömür boyu hapsettin belki de kalbine. İyi de niye? Ne hakkın var böyle bir şeye söyler misin?
Hani desem ki; bana tutkuyla bakıyorsun, kalbime akıyorsun, ateşinle yakıyorsun. Ya da sevdanın kollarında beni düşlüyorsun, tüm hücrelerime işliyorsun, beni aşkla besliyorsun... Ya da ya da ne bileyim her şeyini paylaşıyorsun, hep yanımda oluyorsun, mutlu mutsuz her anımı benimle beraber yaşıyorsun...
Bunları geçtik, diyelim ki; kapımı çalıyorsun, sevgini hissettiriyorsun ya da beni bekliyorsun; o zaman diyeceğim ki tamam normaldir gözümü ve de kalbimi alan aşk kurdelesiyle süsleyerek kendine bağlaman. Ama saydıklarımın hiç ama hiç biri olmadan beni kendine bu kadar gözü kara, bu kadar deli bir tutkuyla bağlayışın ne kadar doğru ve ne kadar anlamlı? Sana göre hiç önemi ve anlamı yok tüm bu anlattıklarımın. Çünkü bu saydıklarım senin için sıradan bir şey.
Hoş, benim için sen çok anlamlı ve de önemlisin. Anlamlı ve önemlisin ama senin yaptığına bak bir de. Bu anlam ve öneme verdiğin karşılık o kadar güzel ki! Gözüme özleyiş, kalbime acı koyan, bana benden yabancı olan ama içimde dolaşan birisin! Aşkı ve seni yaşayamamak içimdeki can çekişleri de duyuruyor bana.
Ben bu iç çekişleri yaşayadurayım, sen ‘Vay be neymişim ben, neler yaşatıyorum’ diyorsundur şimdi, mutluluk ve sevilmenin hazzıyla sarhoş olurken, bu hal tüm benliğini kaplıyorken! Değil mi?
Ah tabii çok hoşuna gidiyordur; birinin ne olursa olsun seni tutkuyla sevmesi, senin yüzünden acı çekmesi! Sen hayatını gönlünce yaşarken, seni seven o kişinin senden başkasını sevmemesi daha doğrusu sana olan sevgisi yüzünden sevememesi...
Nasıl da mutlu ediyordur bu seni kimbilir; canın istediğinde, sevgi ya da şefkat eksikliği hissettiğin bazı anlarda o kişiyi arayarak gururunun ve kalbindeki duygularının seni seven o kişi tarafından okşanması. Değil mi?
Kimin olsa hoşuna gider bu, her ne kadar bu durum sevileni çok mutlu ettiği oranda karşı tarafa aynı derecede acı verse de. Seninki de bu hesap işte. İnkar et hadi! Edemezsin ki… Tabii ya bunu nasıl da düşünemedim şimdiye kadar.
Yani düşünüyorum da… Karizmatik oluşun mu, konuşman mı, ses tonun mu, gülüşün mü dokundu kalbime ya da tenime? İşte bu bir sır!
Seni sevdim yarım kaldım. Varlığını kalbimden çıkardım; bu kez kalmadım, bittim tükendim. Gittim olmadı, kaldım olmadı. Bir gün yaşanır umuduyla bekledim, beklerken ertelendim hayattan. Kendimden kaçtım, köşe bucak saklandım yine buldun beni bir şekilde; hayalinle, anılarınla, gülüşünle.
Kaçmadım, aldırmadın bu kez!
Yoktu keskin bıçaktan farkın; sevdayı kalbime saplayıp saplayıp duran sonra da kanatan bir keskin bıçak. Buna rağmen senden caymıyor sana sevdalı kalbim! Sevda mı cefa mı, inan anlayamadım. Anlamaya çalışırken, hayattan ertelenirken bunun altından kalkamadım.
Kerametin nerde bir bilsem…
Bu konudaki vurdumduymazlığın beni anlatamayacağım kadar öyle yaralıyor ki… Yangın gibi yaşıyorum içimde acıları. Keşke en başından söyleseydin böyle bir şey olamayacağını, koymazdı sana bu nasılsa, bana şu anki koyduğu kadar.
Keşke söylendiği kadar kolay olsa; kalbe gömmek, unutup da silmek, alt tarafı aşk bu işte demek.
Olmayınca olmuyor, yalanmış aşk, yaşarken görülmüyor. Çekilecek acı kader oluyor silinmiyor, izi geçmiyor.
Seninle aynı şehirde nefes alıyor olmak bile bana yetiyorken, beni başka şehirlere sürmene ne demeli peki?
Bunlara rağmen arada sana ağlıyorsam, yanımda olmanı deli gibi istiyorsam, seni sevişim sebepsiz olsa bile, kalbimi acıtsan bile seni seviyorsam sana ne!
Her defasında; vazgeçtim gözlerinden, sözlerinden, gülüşünden derken bunu uygulayamıyorsam… Ben benden geçiyor ama senden geçemiyor, dokunulmaz olan yüreğime hükmedemiyorsam, bunun yerine duygularımı sessizce, kimsesizce kalbine yolluyorsam ama sen hissedemiyorsan ya da hissetmek istemiyorsan...
Bu bir aşk değil, bir sevgi değil aşkın ötesi duygular… Sevgiden öte duygular… Sana ben bir şey söylemem, söyleyemem, beni sev diyemem. Çünkü sevsen de sevmesen de ben yine seninleyim, sensizliği düşünemem.
Seni her gördüğümde; titriyorsa içim, dinmiyorsa hala yüreğimdeki fırtına, en çok sensiz uyumak koyuyorsa bana...
Bana tutkuyla bakmanı, yüreğime akmanı, ateşinle yakmanı beklerken; sevdanın kollarında beni düşlemeni, tüm hücrelerime işlemeni, beni aşkla beslemeni isterken sen…
Sana ne, tüm bunları anlamıyorsan!
Anlamıyorsan daha mı iyi ne aslında? Neden mi? Böyle saf, müebbet bir aşkın altında kalıp, yok olacağın ve sevdam sana ağır geleceği, bu sebep dolayısıyla o güzelim aşk anlamını yitireceği için…
Bu aşkı bırak anlamayı, kalbinde taşıyamayacağın ve tutkuyla yaşayamayacağın için.
Yani anlamadığın ya da anlamak istemediğin için ve yaşamadığın sürece aşk kalbimde hep saf olacak ve tutkulu kalacak.
Varsın tutkuyla kalsın bu sevgi kalbimde, sen anlayamazken.
Beni alakadar etmiyor, bu halleri anlamaman.
Bana ne anlamıyorsan…
Ve de sana ne seni seviyorsam!
MELİKE BİRGÖLGE