2-3 hafta oldu mu bilmiyorum. Ayşe Arman’ın Ceyda Düvenci ve annesiyle yaptığı röportajı okumuş çok da etkilenmiştim. Hayatı bir kaza ile nasılda değişmiş. Sadece kendi hayatı değil tabi. Tüm ailesinin de hayatı. Bilenler vardır herhalde. Anne bir kaza sonucu gözlerini kaybetmiş. Ve kızının küçük yaşlarından bu yana –yanlış hatırlamıyorsam Ceyda Düvenci 8 yaşındaymış- görmüyormuş. Tabi zor ve yorucu zamanlar olmuş hepsi için. Fakat özellikle annenin hayata tutunuşu, kendisini bırakmayıp, acımayıp, acındırmayıp düzenini kurması beni çok etkiledi. Hayran olmuşumdur hep böyle insanlara. Hayatlarındaki zorluklardan yılmak yerine daha çok mücadele edebilme gücü olan insanlara. (En çok etkilendiklerimden birisi de kızının yüzünü, büyüdüğünde nasıl olduğunu merak ettiğini söylemesi. Kızını 8 yaşındaki haliyle hatırlıyor.)
Bugün moralimi çok bozan omuzlarımı düşüren bir olaydan sonra aklıma geldi okuduklarım. Okurken çok beğenmiş takdir etmiştim ama iş uygulamaya gelince çok zor. ‘Hadi’ diyorum kendime ‘daha çok asılma, mücadele zamanı’ Ama o gücü gerçekten yüreğimde hissedebildiğimi söyleyemem. Hissedebilmek içinse çalışacağım. Yılmanın, karamsarlığın yararı yok biliyorum. Çalışmalı, düşünmeli, fırsatları olanakları yaratmalıyım. İşte bazı insanlar doğuştan sahip bu meziyetlere. O insanları kıskanmamak elde değil