Hepimiz birkaç tane Fransız filmi seyretmişizdir. Tutkulu, kavgalı, inişli çıkışlı bu kadar aşk filminin Fransızlardan çıkması elbette tesadüf değil. "Aşk Şehri Paris", "Fransız Öpücüğü", "French Bed" gibi bir sürü klişenin de...
Kendi yarattıkları bütün klişelere inanan Fransızlar aşk hayatıyla polit hayat arasına kalın bir çizgi çizmeyi başarmışlar zaman içinde. Neredeyse bütün Fransız devlet adamlarının aşk hayatları en hafif tabiriyle bir acayip. Şimdi bu kervana tüyü bitmemiş başkan Sarkozy de katılıyor ve fırtınalı evliliğini nihayet sonlandırıyor. Politikacılarını özel hayatlarında bu kadar serbest bırakmak hoş bir özellik tabii. Her zaman fransızlar karşısında gizli bir aşağılık kompleksi yaşamış Amerikalıların da tam tersi bir duyarlılık geliştirmiş olması da ilginç. Baksanıza Clinton'ın başına gelenlere.
Evet, Fransızlar türbülans sever. Ne yazık ki özel hayatlarındaki türbülansla politikadaki türbülansı da birbirinden ayıramıyorlar. O yüzden her 10 yılda bir Paris'in sokakları kanla yıkanıyor.
Biz İtalyanlar hakkımızdaki tüm klişelere nağmen sükunet severiz. Hele aile ortamında. Vakti zamanında, ABD'ye yapılan tüm yasadışı ticareti Fransızların elinden almamızda da bunun katkısı büyüktür. Hikayeleri Borsalino filminde ölümsüzleşmişti, hatırlarsanız. Bizim yeniyetmeliğimizde daha genel bir isimle French Connection diye bilinirdi bu örgüt. (Şimdi böyle bir tekstil markası var. Nerden nereye?)
Biz İtalyanlar yavaş yavaş ve emin adımlarla French Connection'ı yedik. Çünkü onlar türbülans seviyordu. Bu onları neredeyse kendi kendine bitirdi.
Sarkozy'den French Connection'a nasıl geldim bilmiyorum. Yaşlılık işte! Neyse diyeceğim o ki, Sarkozy'de türbülans seven Fransızlardan. Eşi bacımızdır bir şey diyemem ama Fransa bunca asır sonra Amerikalılara hayran bir başkan görüyor. Bu da ayrı bir aşağılık kompleksi olsa gerek.
Günün sözü:"Ailesiyle vakit geçirmeyen bir erkek gerçek erkek değildir."